جهش تولید | شنبه، ۳ آبان ۱۳۹۹

پیشگیری از بدخیمی های معده - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

پیشگیری از بدخیمی های معده

Loading the player...

بیماریهای معده علامت اختصاصی ندارند ولی مجموعه ای از علائم ممکن است راهنمائی کننده باشد . هر نوع انسداد معده ایجاد بی اشتهائی و سیری زودرس می کند. این حالت هم در بدخیمی های معده دیده می شود و هم در زخم معده ناشی از تومورهایی که از سایر مناطق بدن به معده می آیند باعث سیری زود رس می گردند.عامل اصلی این زخمها را وجود و تکثیر باکتری هلیکوباکتر پیلوری می دانند که از راههای مختلفی از جمله آسیب به لایه محافظ مخاط معده موجب ایجاد اولسر پپتیک می شود.شاید خود هلیکوباکتر عامل ایجاد زخم نباشد، اما التهاب لایه آستری معده که توسط هلیکوباکتر ایجاد می شود، زمینه ساز بروز زخم یا حتی ایجاد سرطان معده می باشد. زخمهای معده با سرعت کمتری از زخم اثنی عشر التیام می یابند، بیشتر احتمال بدخیمی دارند و اغلب همراه با التهاب معده ( گاستریت ) هستند. برای شناخت دقیق عامل ایجادکننده زخم معده می بایست بیوپسی (نمونه برداری) کاملی از زخم مخاط معده صورت پذیرد. بیوپسی در هنگام خونریزی معده به سبب حضور خون، انجام ناپذیر یا سخت می باشد.علایم بیماری درد ناحیه فوقانی شکم (اپی گاستر) و سوزش سردل، سوء هاضمه، و وجود خون در مدفوع می باشد .اکثر زخمها کوچک هستند (با قطر کمتر از ۲ سانتیمتر) .پراکندگی زخمهای پپتیک معده معمولاً در آنتر (ابتدای معده) است. مصرف داروهای ورم مفاصل (آرتروز)، ایبوپروفن، آسپیرین و الکل لایه مخاطی معده را در برخی نقاط تخریب کرده و همین امر سبب زخم شدن دیواره معده می گردد. عواملی همچون کورتیکواستروئیدها، سیگار کشیدن و استرس موجب تشدید دردهای معده می گردند. در کسانی که قبلا دچار زخم معده بوده اند، استفاده از روش آندوسکوپی یا رادیولوژی و در کنار آنها تست سرولوژی برای شناخت هلیکوباکتر الزامی است. متداول ترین نوع درمانی که امروزه تجویز می شود، استفاده از سه نوع دارو به مدت یک هفته می باشد. دو تا از این داروها، آنتی بیوتیک می باشند و داروی سومی، یک داروی متوقف کننده قوی ترشح اسید معده (مثل اومپرازول) می باشد. اکثر درمان هایی که امروزه برای از بین بردن عفونت هلیکوباکترپیلوری به کار می روند، بی خطر هستند و فقط ممکن است مشکلات جزئی ایجاد نمایند، اما بعضی از آنتی بیوتیک ها می توانند باعث تهوع، استفراغ و یا اسهال شوند. خیلی به ندرت ممکن است فردی که عفونت هلیکوباکترپیلوری در او ریشه کن شده است، دوباره به این عفونت دچار شود. اگر بعد از درمان موفقیت آمیز هلیکوباکترپیلوری، علایم بیماری باز هم باقی ماندند، ممکن است این علایم به چیز دیگری مربوط باشند. اما همیشه پیشگیری بهتر از درمان است. در زیر مواردی از عادتهای غذائی و رفتاری را برای پیشگیر ی از بروز این عارضه مشاهده میکنید. غذا به میزان کم بخورید و بسیار بجوید تا میزانی که غذا در دهان تبدیل به مایعی رقیق شود. خوردن و نوشیدن بسیار داغ و سرد. غصّه و عصبانیّت و هر نوع مشغله ناسالم باطنی پرهیز کنید. از کشیدن سیگار اکیدن پرهیز کنید. اگر برنج مصرف شود، به مقدار اندک و کاملاً پخته و بدون چربی باشد. هیچ گاه معده را خالی نگذارید همیشه غذا را در پنج وعده ولی به مقدار کم مصرف کنید. همراه غذا حتما ًروزانه یک عدد پیاز خام متوسط ( یا پیاز تر را بمقدار لازم ) مصرف کنید. گوشت ها را بیشترآب پز و کباب شده مصرف کنید ( گوشت قرمز یا سفید ). چای پررنگ و داغ و جوشیده را مصرف نکنید، از مصرف قهوه، کاکائو، شکلات و نوشابه گازدار به شدت بپرهیزید. ترشیجات و مواد شور ( خیارشور و ... ) مصرف نکنید. روزانه حتماً از شیر کم چربی استفاده کنید. از مصرف فلفل و ادویه جات تند مثل زنجبیل، میخک و خردل پرهیز جدی داشته باشید. از نوشابه های گازدار و کنسروها ( مخصوصاً کنسرو ماهی ) خودداری کنید. هر یک ساعت یک لیوان آب معمولی بنوشید. سوسیس و کالباس و فست فود مصرف نکنید. خوردن نان سنگک یا هر نانی که حجیم بوده و یا غیر برشته است اجتناب کنید.