جهش تولید | جمعه، ۹ آبان ۱۳۹۹

میدان نقش جهان - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

میدان نقش جهان

Loading the player...

میدان نقش جهان هم‌چنین معروف با نام تاریخی میدان شاه و پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با نام رسمی میدان امام، میدان مرکزی شهر اصفهان است که در قلب مجموعه

تاریخی نقش جهان قرار دارد.

بناهای تاریخی موجود در چهار طرف میدان نقش جهان شامل عالی‌قاپو، مسجد شاه (اصفهان)، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر قیصریه است. علاوه بر این بناها دویست

حجره دو طبقه پیرامون میدان واقع شده‌است که عموماً جایگاه عرضهٔ صنایع دستی اصفهان می‌باشند.

میدان نقش جهان در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۱۳ به شماره ۱۰۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و در اردیبهشت ۱۳۵۸ به شماره ۱۱۵ جزء نخستین آثار ایرانی بود که

به‌عنوان میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت جهانی رسید.
ین میدان پس از ساخت میدان شاه نام گرفت. این میدان در زمان ثبت با همین نام در فهرست میراث جهانی ثبت شد و در حال حاضر در این فهرست با نام میدان امام ثبت

شده‌است.

تا پیش از دوره صفویه، باغی به نام نقش جهان وجود داشته‌است. این باغ، نام خود را از شهری در آذربایجان گرفته بود که اینک به نام نخجوان خوانده می‌شود.

حمدالله مستوفی درباره این شهر گفته‌است:«شهری خوش است که آن را نقش‌جهان خوانند و اکثر عمارات آن از آجر است»

در زمان شاه عباس دوم به دلیل شلوغ شدن بیش از حد بازار اطراف و فروشندگان تصمیم بر آن شد که علاوه بر میدان عتیق (یا میدان کهنه) و میدان شاه، میدان دیگری

ساخته شود. این میدان که محلش بسیار نزدیک به میدان شاه و پشت مسجد شیخ اطف‌الله و شاه بود، میدان نو نام گرفت. از آنجا که عمارت قدیمی در باغ نقش جهان

همزمان با ساخت این میدان، تخریب و مصالح آن در آنجا استفاده شد، میدان نو را میدان نقش جهان نیز می‌نامیدند.

در گذر زمان هر دو میدان کهنه و نو تخریب و ناپدید شدند ولی میدان شاه پابرجا ماند. در سالهای اخیر میدان کهنه بازسازی شده است اما میدان نو که زیبایی و

جذابیت آن دو میدان را نداشت، به دست فراموشی سپرده شد و تنها نام مستعار آن، نقش جهان، تبدیل به نام دیگر میدان شاه یا میدان امام خمینی شد.

بسیاری از سیاحان و جهانگردانی که در زمان های گذشته به توصیف شهر اصفهان پرداخته اند از شکوه و عظمت میدان نقش جهان سخن بسیار گفته اند و از

بازدیدهای سفیران و نمایندگان خارجی و اتباع کشورهای دیگر در این میدان خاطراتی را شرح داده اند و بسیاری از مذاکرات تاریخی بین دولتمردان ایرانی و

فرستادگان خارجی در میدان نقش جهان انجام میشد
میدان نقش جهان، میدانی مستطیل شکل به درازای ۵۶۰ متر و پهنای ۱۶۰ متر در مرکز شهر اصفهان است.

پیرامون میدان دویست حجره دو طبقه قرار دارد. افزون بر آن چهار بنای عالی‌قاپو، مسجد شاه، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر قیصریه نیز در میانه چهار ضلع این

مستطیل ساخته شده‌اند

Naqsh-e Jahan Square (Persian: میدان نقش جهان‎ Maidān-e Naqsh-e Jahān; trans: "Image of the

World Square"), known as Imam Square (میدان امام), formerly known as Shah Square (میدان شاه),

is a square situated at the center of Isfahan city, Iran. Constructed between 1598 and

1629, it is now an important historical site, and one of UNESCO's World Heritage Sites.

It is 160 meters wide by 560 meters long (an area of 89,600 m2). The square is

surrounded by buildings from the Safavid era. The Shah Mosque is situated on the south

side of this square. On the west side is the Ali Qapu Palace. Sheikh Lotf Allah Mosque

is situated on the eastern side of this square and at the northern side Keisaria gate

opens into the Isfahan Grand Bazaar. Today, Namaaz-e Jom'eh (the Muslim Friday prayer)

is held in the Shah Mosque.

The square is depicted on the reverse of the Iranian 20,000 rials banknote.

In 1598, when Shah Abbas decided to move the capital of his Persian empire from the

north-western city of Qazvin to the central city of Isfahan, he initiated what would

become one of the greatest programmes in Persian history; the complete remaking of the

city. By choosing the central city of Isfahan, fertilized by the Zāyande roud ("The

life-giving river"), lying as an oasis of intense cultivation in the midst of a vast

area of arid landscape, he both distanced his capital from any future assaults by the

Ottomans and the Uzbeks, and at the same time gained more control over the Persian

Gulf, which had recently become an important trading route for the Dutch and British

East India Companies.
The chief architect of this colossal task of urban planning was Shaykh Bahai (Baha'

ad-Din al-`Amili), who focused the programme on two key features of Shah Abbas's master

plan: the Chahar Bagh avenue, flanked at either side by all the prominent institutions

of the city, such as the residences of all foreign dignitaries, and the Naqsh-e Jahan

Square ("Examplar of the World"). Prior to the Shah's ascent to power, Persia had a

decentralized power-structure, in which different institutions battled for power,

including both the military (the Qizilbash) and governors of the different provinces

making up the empire. Shah Abbas wanted to undermine this political structure, and the

recreation of Isfahan, as a Grand capital of Persia, was an important step in

centralizing the power. The ingenuity of the square, or Maidān, was that, by building

it, Shah Abbas would gather the three main components of power in Persia in his own

backyard; the power of the clergy, represented by the Masjed-e Shah, the power of the

merchants, represented by the Imperial Bazaar, and of course, the power of the Shah

himself, residing in the Ali Qapu Palace.