جهش تولید | جمعه، ۹ آبان ۱۳۹۹

موزه آبگینه (انگلیسی) - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

موزه آبگینه (انگلیسی)

Loading the player...

ساختمان موزه آبگينه به خودي خود مي‌تواند براي علاقه‌مندان بسيار ديدني باشد. اين ساختمان متعلق به قوام‌السلطنه‌، وزير احمد شاه قاجار، بوده است‌. اين ساختمان در دو طبقه و پنج تالار ساخته شده است‌. تالار يك و دو در طبقه اول و تالارهاي ديگر در طبقه فوقاني قرار دارد. در تالار شماره دو (بلور) قديمي‌ترين شيشه‌ها و لوله‌هاي شيشه‌اي و سفال‌ها قرار داده شده است‌. طراح ويترين‌هاي موزه مهندسي اتريشي به نام هانس هولاين است‌. تزيينات بنا شامل منبت كاري چهارچوب درها و پله‌ها است و آجر كاري نما كه در 50 نوع‌است‌.
گچ‌بري موزه شامل دو دوره است‌: دوران قوام‌، و سبك غربي در زمان سفارت مصر و آينه‌كاري‌هاي طبقه دوم‌، كه مربوط به دوره قاجار است‌. موزه آبگينه در واقع موزه تخصصي شيشه و سفال است‌. قديمي‌ترين شيشه‌ها لوله‌هاي شيشه‌اي به نام سيلندر شيشه است كه از معبد چغازنبيل كشف شده است و مربوط به هزاره دوم قبل از ميلاد است‌. شيشه‌ها و سفال‌هاي طبقه اول نيز مربوط به دوره‌هاي پيش از تاريخ است كه قديمي‌ترين سفال دست‌ساز از دوران اشكاني‌، هزاره‌هاي اول به دست آمده است‌. تالار صدف به علت شباهت شكل آن به صدف نيمه باز به اين نام خوانده مي‌شود و شامل انواع سفال‌هاي قرن سوم و چهارم شهر نيشابور است‌. تالار چهار (زرين‌) كه به خاطر ظروف زرين‌فام كه از دوران سلجوقي به جا مانده چنين نامي گرفته است‌، شامل ظروفي است كه دور تا دور با خط نسخ و نستعليق تزيين شده‌است‌. هم‌چنين چهره‌هاي مغولي روي اين ظروف خود نمايي مي‌كنند كه با توجه به شهر محل پيدايش‌، نقوش آن‌ها فرق مي‌كند. تالار پنج (لاجورد) به خاطر لعاب‌هاي يك رنگ فيروزه به اين نام خوانده مي‌شود، و از قرن هفتم و هشتم (دوره ايلخاني‌) به جا مانده است‌.
با نزديك شدن به دوران صفويه‌، اشيا مصرفي‌تر مي‌شود. تزيينات اين بخش شامل گلاب پاش و صراحي است‌. هم‌چنين ميزي كه از دوران قاجار به جا مانده با لعاب هفت رنگ و مزين به نقش چهره‌هاي شخصيت‌هاي شاهنامه است كه نام هر شخص بالاي چهره نوشته شده است‌.
موزه شامل بخش‌هاي اداري (زير زمين‌)، دبيرخانه و رياست (طبقه بالا) است‌. كتاب‌خانه نيز، واقع در ضلع شمال غربي‌، شامل 4000 جلد كتاب فارسي و انگليسي در زمينه‌هاي باستان شناسي‌، تاريخ و هنر است‌. در ضلع شمالي محوطه‌، بناهايي براي تكميل مجموعه در دست احداث است كه در طبقه اول كلاس‌هاي آموزشي و در طبقه دوم نمايشگاه موقت قرار دارد.
اين مجموعه تا 1330 محل سكونت و كار قوام‌السلطنه بود و بعد از آن مدت هفت سال در اختيار سفارت مصر قرار گرفت‌. بعد از آن‌، به ترتيب سفارت افغانستان‌، بانك بازرگاني و در سال 1355 با همكاري مهندسان ايراني و اتريشي تغييرات آن شروع شد.
ساختمان موزه هشت ضلعي است و در باغي به مساحت 7000 مترمربع قرار دارد. طرح‌هاي بديع و در و پنجره‌هاي نفيس كه بسيار خوب نگه‌داري شده‌اند، يادآور معماري عصر سلجوقي است و مي‌تواند الهام بخش معماران معاصر براي طرح‌هاي سبك كلاسيك‌باشد.

The museum's building is octagonal, in a garden 7000 square meters large. The building of the museum itself is intriguing for the enthusiasts. This building used to belong to Ghavam-Alsaltaneh, the Vizier of Ahmad Shah from Ghajarid Dynasty. This building has two floors and five halls. The first and second halls are on the first floor, and the other ones are on other floors upstairs. In the second hall (crystals) the oldest glasses, glass pipes and clay pots are located. The designer of the display windows of the museum was an Austrian engineer called Hans Holiehn. The ornaments of the building include wood embossing of the door frames and stairways and the façade of the building with 50 different types of brick.

The plaster work belongs to two periods: the period fo Ghavam-Alsantaneh himself and the western period when it was the embassy of Egypt, and the mirror work upstairs which belongs to the Ghajarid era. The mirror museum is in fact a professional museum of glass and pottery work. The oldest glasses are glass pipes, called glass cylinders which have been discovered in Ghoghazanbil Temple and belong to two thousand years before Christ. The glass and clay pots on the first floor are also prehistoric and the oldest hand-made pot from Ashkanid, the first thousand years is also there. The Shell Hall which is called so because it looks like a half-open shell, contains all sorts of pots from the third and fourth century, Neyshabur. The fourth hall (the golden) which is called so because of golden dishes from the Seljuk era contains pots whose rims are garnished with Naskh and Nastaligh Calligraphy writings. Mongolian faces also attract attention on these dishes which are of different types depending on which town they have been found in. the fifth hall (azure) is called so because of the light blue color of turquoise and belongs to the seventh and eighth century of Ilkhani era.

Approaching the Safavid ear, things get more suitabale for daily use. The decorations in this part include rose perfume (Golab) sprinklers and decanters. Also a table belonging to the Ghajarid era is glazed in seven colors and decorated with faces of Shahnameh characters with their names above.

The museum has a library with 4000 Persian and English books in Archeology, History and Art.