رونق تولید ملی | دوشنبه، ۲۹ مهر ۱۳۹۸

منطقه ویلیجیا استان مرکزی - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

منطقه ویلیجیا استان مرکزی

Loading the player...

دانلود

روستای جاسب در حد فاصل سلفچگان - دلیجان قرار دارد  واز نظر مرزهای جغرافیایی در استان مرکزی و ازتوابع شهر دلیجان می باشد. این روستا از ۷ آبادی تشکیل شده است ( بیجگان- وشتگان- وسقونقان- هراز جان - واران - زُر و کروگان

این قله در شمال روستای خاوه و جنوب روستای جاسب قرار دارد. می توان قله را از فاصله 50 کیلو متری شمال شرقی کاشان با نمای مخروطی مشاهده کرد.

دو مسیر برای صعود آن وجود دارد.

مسیر اول: از کاشان به طرف روستای مشهد اردهال حرکت کنید. به سمت نراق در مسیر جاده وارد روستای خاوه می شوید.از طریق جاده ای خاکی به طرف ییلاق خاوه حرکت کنید. پس از عبور از چندین مزرعه درمسیر نهر طویل راه پیمایی کنید.در این مسیر قله رو به روی شما نمایان است. بعد از حدود دو ساعت حرکت به چندین چشمه به نام قولقلوچه        می رسید. پس از عبور از آخرین چشمه به خط الرأس قله رسیده به سمت راست از روی خط الراس به سوی قله حرکت کنید. پس از یک ساعت و سی دقیقه راه پیمایی از تیغه ی زیر قله با یک شیب تند به قله ی 3330 متری ویلیجیا می رسید.

مسیر دوم: در مسیر جاده مشهد اردهال- نراق حرکت کرده در 4 کیلومتری نراق به سمت راست وارد جاده ی نراق-جاسب که جاده ای آسفالته است می شوید. پس از 5 کیلومتر حرکت ، به سمت راست وارد یک مزرعه می شوید که دارای جاده ای خاکی به طول یک کیلومتر است. آغاز حرکت کوهنوردی از این مزرعه است. در مسیر جوی آبی که سرچشمه آن نقطه ی مقابل چشمه قلقلوچه است حرکت  کنید. پس از یک و نیم ساعت راه به چشمه می رسید. از چشمه به سمت چپ در مسیر خط الرأس به طرف قله حرکت  کنید. این مسیر نزدیک تر  از مسیر اول و نقطه ی مقابل آن می باشد. قله ویلیجیاقله ویلیجیا به ارتفاع ۳۳۸۰متر بعد از قله شهباز، بلندترین قله استان مرکزی محسوب می شود که در مجاورت روستای جاسب و در مرز استان های مرکزی، قم و اصفهان قرار گرفته است...روستای جاسب از هفت آبادی پشت سر هم شکل گرفته است که اهالی جوان تر به شهر قم مهاجرت کرده اند و به دو شغل عمده کبابی و قنادی مشغولند. جالب اینجاست که قله ویلیجیا برای اهالی جاسب چندان شناخته شده نیست و هر چند که این قله در میان کوهنوردان قم و دلیجان (به سبب قرار گرفتن در میان این دو شهر) معروف است، اما در میان مردم محلی اطلاع زیادی وجود ندارد...مسیر دسترسی به روستای جاسب: از جاده قدیم قم به اصفهان، پس از پشت سر گذاشتن سلفچگان به سمت دلیجان ادامه مسیر داده و حدود ۵ کیلومتر مانده به دلیجان در حالی که دریاچه کم آب سد پانزده خرداد را در سمت راست خود مشاهده می کنید، دوربرگردان را به سمت روستای جاسب برگردید...وجه تسمیه روستای جاسب: در گذشته های دور در شهر قم خشکسالی وسیعی اتفاق می افتد. مردم به مناطق کوهستانی و پرآب تر اطراف کوچ می کنند. یکی از این مناطق، روستای جاسب فعلی بوده است و اهالی جاسب از آن جایی که عمدتا به پرورش اسب مشغول شده اند این منطقه به این نام شهرت یافته است... جایی که در آن اسب پرورش می دهند...امسال بر خلاف سال های گذشته حجم برف در پای کوه بسیار کم است اما هر چه بالاتر می روی طعم خوش برف در زیر گام ها حس می شود...به نظر میاد یکی از اصلی ترین کوریدورهای هوایی مرکز ایران از نزدیکی قله ویلیجیا رد می شود!در ساعاتی که ما در تلاش برای صعود به قله بودیم ده ها هواپیما مشاهده شده و البته سوژه مناسبی برای عکاسی ما...اینجا نمایشگاه قلل زیبای ایران است؛ اگر هوا خوب باشد تعدادی از قلل معروف ایران را می توانی از روی یال صعود ویلیجیا ببینید...جالب است بدانید که یکی از زیباترین جاده های کوهستانی و صخره ای ایران در این منطقه واقع شده است و آن جاده ای است که روبروی سد پانزده خرداد به سمت روستای جاسب می آید.قله کرکس از پشت قله ویلیجیا دیده می شود...و لحظه ای که گام هایم سست شد...سنگچین نشانه قله ویلیجیازیباترین لحظات این صعود: دماوند سرافراز رخ می نماید...فاصله مستقیم و نقطه ای قله ویلیجیا تا قله دماوند بیش از ۲۰۰ کیلومتر است که به لطف هوای نسبتا خوب آن روز به یادماندنی، زیارت دماوند سرفراز نصیب ما شد... و کمی آنطرف تر قله توچال از میان دود و دم تهران سر بر آورده است...صعود به قله ویلیجیا نیاز به آشنایی با اصول اولیه کوهنوردی و سنگ نوردی دارد، چرا که در بخش هایی از مسیر به خصوص در پای قله دست به سنگ خواهید شد...و سرانجام تیم انجمن کوهنوردان قم بر روی قله ۳۳۸۰متری ویلیجیا...خطر ریزش بهمن: برف های کوهستان که یخ می زند، وقتی برف تازه می آید و حجم بارش هم بالا باشد و روزهای بعد از بارش هوا آفتابی باشد این روزها خطرناک ترین زمان برای صعود خواهد بود...خطر ریزش بهمن در قله ویلیجیا بسیار جدی است! در سال های گذشته دوستان کوهنوردم از نزدیک با آن مواجه شده اند...سایه ای بی انتها! وقتی به دل خورشید می زنی، امتداد می یابی...و لختی آرامش در کنار چشمه پرآب در پای کوهستان ویلیجیا...مشاهده تخریب کوهستان و جاده سازی گسترده برای انتقال تجهیزات نظامی در این منطقه دلمان را آزرد...در این که بعضی ساخت و سازها برای یک کشور اجتناب ناپذیر و ضروری است شکی نیست اما می شود با مدیریت بهتر از احداث جاده های عریض و طویل و ساخت و سازهای وسیع در مناطق بکر خودداری کرد. خیلی وقت ها زمین ارزان یا رایگان ما را به سمت کوهستان می کشد!امیدوارم با اتفاقاتی که در پای این کوه در حال رخ دادن است، مسیر صعود به قله ویلیجیا مسدود نشود و کوهنوردان و علاقمندان کوهستان همچنان شانس صعود به این قله زیبا را داشته باشند.