رونق تولید ملی | یک‌شنبه، ۲۸ مهر ۱۳۹۸

مسجد حکیم - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

مسجد حکیم

Loading the player...

در ضلع شرقی خیابان حکیم جنب بازار رنگرزان و مقابل مقبره حاج آقا کلباسی مسجدی با مساحت 8000 متر مربع قرار گرفته است که با نام مسجد حکیم شناخته می‌شود و از آثار دوره صفوی می‌باشد ولی قبل از زمان صفوی در این مکان مسجد جامعی به نام جورجیر یا جوجی که هم نام محله مذکور بوده قرار داشته است که به دستور وزیر دانشمند خاندان بویه صاحب بن عباد ساخته شده بود. این مسجد با عظمت، مناره‌ای به بلندای 100 متر داشته که در دیده‌بانی و حفاظت از شهر از آن استفاده می‌کردند ولی متاسفانه در حمله خانمان سوز مغول یا در عصر تیموری، مسجد و مناره مذکور تخریب گشت و به جز سر در زیبایی که هنوز پابرجاست چیزی از آن باقی نماند. سر در شمالی این مسجد در بارندگی سال 1333 هجری شمسی از زیر اندود کاهگل نمایان شد و قدمت اصلی مسجد قدیمی را مشخص نمود. در زمان خاندان صفوی، حکیم داوود خان ملقب به تقرب خان طبیب مخصوص شاه عباس دوم صفوی به ساخت مسجدی در مکان فوق الذکر اقدام نمود که از نظر زیبایی، بزرگی و شکوه به مرتبه اولی نمی‌رسد. داستانی که درباره حکیم داوود خان پزشک مخصوص شاه عباس دوم بیان می‌دارند چنین است که اطرافیان او به دلیل حسادتی که نسبت به وی داشتند بر عیه او دسیسه‌ای ترتیب داده و شاه را نسبت به او بدبین کردند. حکیم داوود خان نیز از ترس جان خود به کشور هندوستان گریخت و به کار طبابت در آن دیار مشغول شد. وی پس از مدتی که به مال و ثروتی هنگفت دست یافت از روی خیرخواهی دستور ساخت مسجدی در محله خرابه‌های مسجد قدیمی عصر دیلمیان را صادر کرد اما چون مکان تمامی مساجد وقف است لذا دخل و تصرفی در اراضی مسجد دیلمی صورت نگرفته بود. کار ساخت مسجد از سال 1067 هجری قمری آغاز و تا سال 1073 هجری قمری به مدت 6 سال، به دست استاد علی بیک بنای اصفهانی به اتمام رسید. البته مسجد حکیم نیز مانند دیگر مساجد اسلامی در دوران صفوی به سبک و سیاق اصفهانی و به صورت 4 ایوانی بنا گردید و برای دسترسی مردم محلات مختلف به آن چهار در ورودی برایش در نظر گرفته شد که در ضلع غربی، شرقی، شمال و شمال شرقی تعبیه گردید. ساختمان مسجد با تزئینات فراوان کاشی کاری همراه با خطوط اسلیمی، ختایی و کتیبه‌هایی با مضامین آیات قرآنی، احادیث، روایات و ... مزین شد. اغلب کاشی کاری‌های این مسجد به صورت معقلی بوده و کتیبه‌های آن به دست محمدرضا امامی و محمدباقر شیرازی دو خوشنویس عهد صفوی نگاشته شده‌اند