جهش تولید | سه‌شنبه، ۶ آبان ۱۳۹۹

مسجد جامع اصفهان(انگلیسی) - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

مسجد جامع اصفهان(انگلیسی)

Loading the player...

دانلود

مسجد جامع اصفهان یا مسجد جمعه از مهم‌ترین و قدیمی‌ترین ابنیه مذهبی ایران است. کاوشهای باستانشناسی نشان از آن دارد که احتمالا این مسجد پیش از تسلط اعراب بر این شهر، مرکز مذهبی مهم شهر بوده و بصورت یکی از آتشکده‌های شهر اصفهان کاربری داشته‌است. کشف یک پا ستون، با تزیینات دوره ساسانیان، در منطقه شمالی مسجد، وجود بنایی قبل از اسلام را تایید می‌کند. درباره تاریخچه تغییر و تحولات مسجد اختلاف نظرهایی وجود دارد ولی به نظر می‌آید ساخت مسجد جامع به قرون اولیه هجری و در زمان عباسیان بوده که در قرن سوم هجری محراب آن تخریب و جهت قبله آن اصلاح شده‌است. نکته جالب توجه در معماری این مسجد آنست که بخش‌های گوناگون آن در طول نزدیک به دوهزار سال شکل گرفته‌اند و طی این سالها همواره در حالمرمت و باز سازی بوده‌است که آخرین آنها بازسازی بخش تخریب شده بر اثر بمباران هواپیماهای عراقی در طول هشت سال جنگ ایران و عراق بوده‌است. مهم‌ترین طرحهای توسعه در دوران آل بویه و صفویه صورت پذیرفته‌اند. سبک معماری مسجد شیوه رازی است.

این مسجد از جمله بزرگترین و پررمز و رازترین مساجد جهان اسلام است که هسته اصلی آن در قرون اولیه اسلامی بر شالوده بنایی باستانی بنا شده است. ورودی اصلی مسجد در سمت شرق واقع گردیده است. در این بخش صفه های کوچک در سمت راست دالان ورودی وجود دارد که مربوط به دوره دیلمیان در قرن چهارم ه.ق است . در سمت چپ دالان ورودی، چهلستونی واقع شده است که مربوط به دوره آل مظفر در قرن هشتم ه.ق است. بیشترین تحولات معماری در این مسجد در عصر سلاجقه در قرون پنجم و ششم ه.ق صورت گرفته است که از آن جمله می توان به بنای ایوان های دو طرف صحن و بنای گنبدهای نظام الملک و تاج الملک – دو وزیر معروف عصر سلجوقی – اشاره نمود. در ضلع شمالی مسجد ایوانی بزرگ قرار دارد که به صفه درویش مشهور است. در ضلع جنوبی صحن مسجد ایوان صاحب بن عباد قرار گرفته است. همچنین در ضلع غربی صحن مسجد ایوان استاد و در ضلع شرقی آن ایوان شاگرد قرار گرفته است. یکی از مهمترین بخشهای این مسجد « گنبد خواجه نظام الملک » است که از نظر عظمت و ظرافت معماری از بخشهای مهم این مسجد به شمار می رود. شایان ذکر است کتیبه ای به خط کوفی نیز در بخش فوقانی دور گنبد قرار دارد. در بخش دیگری از مسجد، گنبد تاج الملک قرار دارد که اگر چه از نظر وسعت کوچکتر از بنای گنبد خواجه نظام الملک بوده ولیکن از نظر تزئینات هنری در نوع خود بسیار منحصر به فرد است. از دیگر بخشهای زیبای مسجد جامع می توان به مجموعه شبستانهای غربی اشاره نمود. شاخص ترین اثر معماری این بخش محراب اولجاتیو است که در دوره ایلخانان مغول و به دستور اولجاتیو و توسط وزیرش محمد ساوجی و معمار بزرگ آن عصر « حیدر اصفهانی » بنا گردیده است. در غرب ایوان غربی و مجموعه محراب اولجاتیو شبستان وسیعی وجود دارد که کمی پایین تر از سطح مجموعه محراب اولجاتیو بنا شده و متعلق به دوره سلطنت بایسنقر تیموری در سال 851 ه.ق است. این شبستان به دلیل ساختار معماری منحصر به فردش به شبستان زمستانی معروف است. با توجه به بررسی های به عمل آمده به نظر می رسد در دوران صفوی تغییراتی در ساختار معماری این شبستان ایجاد شده است. همچنین در دوران صفوی صفه ای به نام حکیم به مجموعه بناهای مسجد الحاق گردیده که کتیبه آن سال 996 ه.ق را نشان می دهد. دریک نگاه کلی تحولات معماری در این بنای عظیم در طول نزدیک به سیزده سده تکامل معماری اسلامی بدین شرح است: - بناهایی که در دوره اول حکومت سلاجقه در قرن پنجم ه.ق ایجاد شده است - بناهایی که در دوره دوم عصر سلاجقه در قرن ششم ه. ق ایجاد شده است - الحاقات دوره ایلخانان مغول - الحاقات دوره سلاطین آل مظفر - بناهای الحاقی در قرن نهم ه.ق - بناهای الحاقی در قرن یازدهم ه.ق این مسجد دارای درهای ورودی متعددی است که هر کدام آنها به نامهای مختلفی شهرت یافته اند. امروزه این مسجد با گسترده ای در حدود 22000 مترمربع، دایره المعارف متنوعی از معماری و هنرهای تزئینات داخلی است که حاصل کوشش هنرمندان و معماران ایرانی را در پیش از یک هزار سال با زیبایی و در عین حال با سادگی در خود جای داده است.