جهش تولید | جمعه، ۹ آبان ۱۳۹۹

مسجد جامع اردستان - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

مسجد جامع اردستان

Loading the player...

بنای مسجد جامع اردستان در مركز محله محال اردستان واقع شده و از كهن ‌ترین مساجد ایران است كه براساس بررسی های صورت گرفته بنای اولیه آن ، مربوط به قرون اولیه اسلامی است و در دوره سلجوقی تجدید بنا و در دوره های دیگر، بخش‌های مختلفی به آن اضافه شده است. براساس بررسی‌های باستان ‌شناسی، مسجد جامع اولیه اردستان، بین اواخر قرن دوم هجری تا نیمه اول قرن چهارم هجری، بر روی بقایای ساختمان‌های بزرگ خشتی ـ احتمالاً از دوره ساسانی ـ ساخته شده است. در نیمه دوم قرن ششم هجری، با تخریب بخشی از شبستان جنوبی مسجد اولیه، گنبدخانه كنونی بنیاد شده و چندی بعد از آن، ایوان جنوبی و رواق‌های متصل به آن ساخته شده‌اند. در مرحله بعد، با حفظ تركیب اصلی، تغییراتی در جرزها و پایه‌ها به منظور تقویت و تحكیم آنها صورت گرفته و سرانجام در مرحله چهارم ساختمانی كه احتمالاً دوره صفوی را شامل می‌شود، ایوان‌های دیگر ـ خاوری، باختری و شمالی ـ به صحن اضافه شده‌اند. گسترش و اتصال مسجد به بناهای دیگر ـ مدرسه و حسینیه ـ نیز در همین دوره صورت گرفته است. با توجه به اطلاعات به دست آمده، ایوان شمالی و غرفه های جانبی آن، در یک زمان ـ 946هـ . ق بر روی آثار مسجد اولیه بنا شده است.

 

The current form of the mosque, consisting of a four-iwan courtyard surrounded by arcades, represents the successive work of several building periods. The earliest elements suggest an original pre-Seljuk hypostyle mosque, into which early Seljuks inserted a dome chamber and adjacent iwan (dated 1158 and 1160 respectively). However, the arcades as they stand cannot be dated to the pre-Seljuk original, as they include domed and barrel vaults that display wide variety in brickwork, height, and shape, the supporting piers also ranging in size and shape.

The iwans other than that of the sanctuary appear to be either Safavid construction or reconstruction; an inscription in the northwest iwan cites restoration in 1539.

The earliest stucco fragments, found in the western corner of the courtyard, have been dated to the end of the tenth century. The interior of the dome chamber and iwan are extensively covered in plaster. The dome and zone of transition are articulated with simulated brickwork; the iwan vault is uniquely faced with a complex stucco design of interlacing arabesques. The mihrab exemplifies skilled stucco carving, and may represent Mongol restoration