رونق تولید ملی | دوشنبه، ۲۹ مهر ۱۳۹۸

شهر وزوان - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

شهر وزوان

Loading the player...


وَزوان شهری است از توابع میمه که در ۱۰۰ کیلومتری شمال اصفهان در مسیر جاده ارتباطی اصفهان-تهران قرار دارد. از لحاظ تقسیمات کشوری تابع شهرستان شاهین‌شهر و میمه است و به فاصله سه کیلومتری مرکز بخش که شهر میمه‌است واقع شده‌است.
شهر وزوان ، از جنوب به روستای ونداده، از غرب به روستای اذان واز جنوب غرب به روستای قاسم آباد و از سمت شمال غرب به روستای زیاد آباد و جاده اصلی روستاهای حسن رباط، لوشاب و لای بید محدود می‌گردد.
وزوان در دشتی نیمه هموار در میانه دشت جلگه‌ای میمه واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا حدوداً ۲۰۰۰متر می‌باشد. موقعیت جغرافیای شهر موجب شده که این شهر دارای تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد و خشک باشد.
قبل از ریاست و کدخدایی «خان بابا خان هدایتی» بر وزوان، گروهی به رهبری حاجی خان پاکزاد به خانه خان بابا خان در این محله حمله کرده و اموال وی را به غارت بردند که اینکار باعث شکایت وی از حاجی خان به مجلس شورای ملی شد
شهر وزوان در منتهی الیه شمالی استان اصفهان و در 33 درجه و 24 دقیقه عرض شمالی از خط استوا و 51 درجه و 11 دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ قرار دارد. این شهر از شمال به شهر میمه و از شرق به کوههای کرکس از بلندی فلات مرکزی ایران محدود است و از جنوب به شاهین شهر و از غرب به شهرستان های گلپایگان و نجف آباد محدود می شود. فاصله شهر تا اصفهان 85 کیلومتر و تا شاهین شهر 70 کیلومتر و تا تهران 314 کیلومتر می باشد .
وزوان در دشتی نیمه هموار در میانه دشت جلگه‌ای میمه واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا حدوداً ۲۰۰۰متر می‌باشد. موقعیت جغرافیای شهر موجب شده که این شهر دارای تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد و خشک باشد.
مساحت این شهر 548 هکتار می باشد.
میزان جمعیت این شهر بالای 4500 نفر می باشد.
از نظر هویت شهر، شهر از نقطه نظر تاریخی یکی از شهرهای قدیمی استان بوده که متأسفانه بسیاری از جلوه ها و نمادهای باستانی از جمله آتشکده معروف وزوان و بسیاری از ابنیه و قلاع قدیمی خود را بر اثر بی توجهی مسئولین از دست داده است.
امروزه بهترین و معتبر ترین سند قدمت این شهر گویش محلی مردم که یکی از زبانهای مستقل و فعال قبل از اسلام در نواحی مرکزی ایران بوده و بیشتر لغات و اصطلاحات آن از لغات پهلوی اشکانی و ساسانی،اوستایی، فارسی دری و لغات دخیل ترکستانی و عربی تشکیل شده است.