رونق تولید ملی | دوشنبه، ۲۹ مهر ۱۳۹۸

شهر دهاقان - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

شهر دهاقان

Loading the player...

دهاقان مرکز شهرستان دهاقان و در فاصله ۹۶ کیلومتری جنوب غربی شهر اصفهان در مرکز فلات ایران و در دامنه شرقی کوه‌های زاگرس واقع شده‌است. این شهرستان از شرق به شهرستان شهرضا، از غرب به شهرستان بروجن از توابع استان چهارمحال بختیاری، از شمال به شهرستان مبارکه و از جنوب به شهرستان سمیرم محدود می‌شود و در میانه راه شوسه بروجن – شهرضا واقع شده‌است. موقعیت جغرافیایی ۵۱ درجه و ۳۹ دقیقه طول جغرافیایی و ۳۱ درجه و ۵۶ عرض جغرافیایی می‌باشد. ارتفاع از سطح دریا ۲۰۵۰ متر می‌باشد در وجه تسمیه دهاقان اختلاف نظرهایی وجود دارد دهاقان معرب «دهاگان» است. دهاگان از دهگان به معنی محاسب و دهدار مشتق شده‌است. بر واژه دهگان الف تحسین افزوده شده و به دهاگان بدل گردیده که معرب آن دهاقان است. دهاقان از واژه عربی دهاق به معنی پر گرفته شده است که اشاره به این دارد که این منطقه در قدیم منطقه ای غنی از نظر منابع طبیعی بوده است براساس سر شمار ی سال ۱۳۸۵ جمعیت مردان ۱۷۸۱۱، جمعیت زنان ۱۷۳۷۳ جمعیت شهری ۱۶۹۳۴، جمعیت روستایی ۱۸۲۵۰ و کل جمعیت این شهرستان بالغ بر ۳۵۱۸۴ نفر می‌باشد. تراکم نسبی جمعیت بین ۱ تا ۲۵ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد.مردم این منطقه فارسی زبان می‌باشند. دهاقان از دیر باز بعنوان ییلاق گاهی برای عشایر ایل قشقایی به شمار می‌رفته اما در چند دهه گذشته شمار زیادی از عشایر قشقایی در این منطقه ساکن شده‌اند. زبان مردم فارسی دارای لهجه‌ای نزدیک به لهجه بروجنی و متمایل به لهجه اصفهانی است. یلدا در دهاقان: شب یلدا(شب چله)طولانی ترین شب سال است.در این شب فامیل و بستگان به خانه بزرگتر ها(پدر بزرگها و مادر بزرگها)میروند، دور هم پای کرسی جمع میشوند. صاحب خانه هم با آجیل و میوه از مهمانها پذیرائی میکند. آجیل شب یلدا:کشمش،گردو،هسته،قیسی،برگه زردآلو و گلابی و جوزقند و خرما و انجیر است. میوه شب یلدا:انار،هندوانه،انگور،سیب و گلابی است.در این شب تا پاسی از شب می نشینند،کتاب شاهنامه میخوانندو فال حافظ میگیرند.یا اینکه بزرگترها خاطره نقل میکنندو بطور کلی شادی و گفتگو میکنندو چای و شربت مینوشند. دامادها با خوانچه یانقل و شیرینی به خانه عروس میروند.غذای این شب هم غذاهای محلی یا پولو ماهی است.دین اکثریت قریب به اتفاق مردم اسلام و مذهب آنان شیعه‌است.مردان از قدیم‌الایام از پیراهن و تنبان (نوعی شلوار) و گیوه برای پای پوش استفاده می‌کردند. کلاه نمدی نیز یکی دیگر از پوششهایی که در این منطقه استفاده می‌شده‌است اما امروزه با روند شهرنشینی و سرازیر شدن انواع مد لباس به بازار دیگر از آن لباسهای سنتی جز در نزد افراد سالخورده خبری نیست. لباسهای بافتنی گرمکن و شال و کلاه نیز از لباسهای مرسوم این شهرستان می‌باشد. مردان شال را به کمر و ساق پای خود می‌بستند تا در برابر سرمااز خود حفاظت کنند. چادر و روسری پوششی است که هنوز زنان به وفور از آن استفاده می‌کنند.منطقه کشاورزی دهاقان شامل مزرعه برآفتاب (در گویش محلی «براُفتو») و مزرعه حیدرآباد (در گویش محلی «حَیدربای»)لورک(قلعه نوی) پشت گنبد، پشت دزگاه، جیمجه و کوشک می‌باشد. تاکستان‌های انگور، باغ‌های گردو وبادام، زردآلو، هلو، سیب ،گلابی ،به، مهم ترین بخش این منطقه کشاورزی را به خود اختصاص داده‌است. خیار،گوجه فرنگی،فلفل دلمه ای گل رز و گل سرخ دهاقان که محصول گلخانه‌های دهاقان می‌باشد از شهرت خاصی برخوردار است. از دیگر محصولات کشاورزی شامل گندم، جو و لوبیا(چیتی وسفید) نخود عدس و ماش می‌باشد. معادن آهک و گچ. شهرک صنعتی... در گذشته محصولات کشاورزی مازاد بر احتیاجات محلی با توجه به مرغوبیت مانند غلات و حبوبات و انواع میوه و خشکبار و لبنیات و دام به شهرستانهای مجاور و گاهی دورتر صادر میشد. انواع آجیل دهاقان به خارج از کشور هم صادر میشد.گلابی مرغوب دهاقان تا چند سال قبل به کویت و سایر کشورهای حاشیه خلیج پارس صادر میشد که امروزه بدلائل زیاد نتیجه معکوس شده است برای مثال: کشاورز دهاقانی،آرد/روغن/پنیر مورد نیاز خود را از بیرون تهیه نماید.! از جمله صنایع دستی این شهرستان قالی بافی است. قالیهای دست باف در طرح‌ها و رنگ‌های مختلف نوازش گر چشمان خریدارانی ایست که همه روزه برای خرید این بافته‌های نفیس به این شهرستان مراجعه می‌کنند. کرباس بافی از صنایع معروف دهاقان بوده است که در طرح و رنگهای مختلف تهیه میشده بطوری که در اغلب خانه ها گارگاه کرباس بافی دایر بوده است. رویه چینی گیوه نیز بطور گسترده ای رواج داشته که از نظر ظرافت معروف بوده است .گیوه دهاقان به شهر های دیگر صادر میشده. نوعی چارقد توری مخصوص وسیله زنان ودختران قلابدوزی میشدکه بسیار ظریف و زیبا بودو امروزه کمتر دیده میشود. ملیله دوزی در طرح ورنگهای مختلف مسگری چرم سازی گیوه دوزی تخت کشی (درست کردن تخت گیوه از پارچه)نخ ریسی(پشمی،پنبه ای،موئی)جهت تهیه دستکش،جوراب،کلاه و شال تهیه صابون سنتی از پیه گوسفند و گیاه شوره که در مناطقی از دهاقان سبز میشد و صابون تهیه شده علاوه برمصارف داخلی به شهرستانهای دیگر نیز صادر میشد .