رونق تولید ملی | چهارشنبه، ۲۴ مهر ۱۳۹۸

روستای جندان - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

روستای جندان

Loading the player...

موقعيت جغرافيايي روستاي جندان
اين روستا از توابع دهستان رودشت شرقي بوده و تا مرکز دهستان (کفران،فارفان) 5 کيلومتر فاصله داشته،فاصله آن تا مرکز بخش (شهر ورزنه)12 کيلومتر است و تا شهر اصفهان 105 کيلومتر فاصله دارد.تعداد خانوار آن 550 و جمعيت آن 2100 نفر مي باشد و از آثار تاريخي روستا به کلي ويران شده است و فقط يک امامزاده و قسمت کوچکي از برج دفاعي قلعه باقي مانده است
مراسم ايام شهادت امام حسن مجتبي (ع) دربيست وهشتم ماه صفردراين روستابسيارباشکوه برگزارمي شود وازنقاط مختلف براي شرکت دراين مراسم به اين روستا مراجعت مي نمايند.شغل اهالي کشاورزي ودامداري مي باشد وبعضي هم به مشاغل آزادروي آورده اند .روستا داراي يک شعبه بانک کشاورزي ومدارس پسرانه ودخترانه درهمه مقاطع تحصيلي مي باشد.
مردم روستاي جندان به زبان ولايتي (زرتشتي)صحبت ميکنند.
گويش محلي جندان و روستاهاي بخش بن رود                
در پهنه بزرگي از مراكز ايران مردماني زندگي مي كنند مه كم و بيش گويش آنها يكسان است. اين منطقه از شمال پارس آغاز شده و بخشهاي جنوب شرقي اصفهان (كوهپايه، بن رود، جلگه، جرقويه عليا و جرقويه سفلي )و بخشهاي شمالي (ميمه) و همچنين شهرستان هاي نايين، اردستان، نطنز، دليجان و خوانسار را در بر مي گيرد.
مردم اين منطقه تا حدودي در فرهنگ و تمدن هماهنگي دارند و به زباني سخن مي گويند كه خود شاخه اي از زبان پهلوي ساساني و پارسيك جنوبي است و محققين و پژوهشگران نيز سمنان و بخش هايي از كاشان و اصفهان را از يادگار هاي زبان پهلوي (پارتى) مي دانند پيش از زمان پيدايش در زمان ساسانيان زبان مردم ايران زبان پارسيك يا پهلوي ساساني بوده و اين لهجه اي از زبان پهلوي اشكاني به شمار مي‌رفت كه در جنوب ايران رواج داشت. لذا پيش از اسلام چون اين سرزمين به استان فارس نزديكتر بوده بنابراين به همان لهجه پهلوي اشكاني سخن مي راندند و مي توان گويش كنوني مردم اين سامان را بازمانده ي زبان پارسيك يا پهلو ي ساساني دانست.
در كتاب جغرافياي اصفهان آمده است :"نشانه اي كه از قدمت اصفهان در دست داريم گويش مردم اصفهان، دهستانها و روستاهاي اطراف آن به ويژه گويش مردمان زفره، زواره، اردستان، برخوار، جرقويه و كوهپايه و جندان و پيرامون سده كه از گونه اوستا و پارسي و سكايي و پهلوي و پارسيك سغدي است مي باشد. و هنوز كه چهارده قرن از روزگار ساسانيان مي گذرد با اين همه ي فراز و نشيب ها به يادگار مانده است كه در نوشتار واژه هايي از چگونگي گويش مردم ورزنه را كه از بازماندگان مردم شهر كهايي چون "سبا" مي باشند، مي آوريم هر چند كه برخي از آثار دوران اشكاني و ساساني  ويران شده و برخي برخي جاي خود را به روستاهاي جديد و كوچك داده اند  ولي همگي به همان زبان سخن مي گويند و پس از حمله اعراب پذيرش دين اسلام اين زبان از رونق افتاده و به جاي زبان پارسي رواج يافت، مردم ورزنه بر اين باورند كه زبان آنان ريشه زردشتي دارد.



جواب‌های شاخه ای نویسنده تاریخ