جهش تولید | شنبه، ۳ آبان ۱۳۹۹

رازهای نهان پل خواجو - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

رازهای نهان پل خواجو

Loading the player...

پل خواجو، در شهر اصفهان و بر روی رودخانه زاینده‌رود در شرق سی وسه پل قرار دارد. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ین پل را پل شاهی و بابا رکن الدین و شیراز و حسن آباد هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن ۱۲ متر است. این پل را به نامهای دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو بنام استپل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پلهای زاینده رود مشهورتر است. این پل که در دوران صفوی یکی از زیباترین پلهای جهان به شمار می‌رفت، بیشتر به منزله سد و بند بوده‌است. در میان هریک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است. این ساختمان که (شاه نشین) نامیده می‌شود در آن دوره جایگاه بزرگان و امیرانی بوده که برای تماشای مسابقات شنا و قایقرانی بر روی دریاچه مصنوعی به این مکان فراخوانده می‌شدند.در گوشه‌های ضلع شرقی پل خواجو دو شیرسنگی وجود داردکه ظاهرا" نماد سپاهیان بختیاری محافظ اصفهان و زاینده رود هستند. این پل دارای ۲۴ دهانه‌است که از مکعب‌های به دقت تراش‌خورده ساخته شده و در بخش میانی، با سدهای چوبی برای گرفتن جلو رودخانه مسدود گردیده‌است.

Khaju Bridge  is arguably the finest bridge in the province of Isfahan, Iran. It was built by the Persian Safavid king, Shah Abbas II around 1650 C.E., on the foundations of an older bridge. Serving as both a bridge, and a dam (or a weir), it links the Khaju quarter on the north bank with the Zoroastrian quarter across the Zayandeh River. Although architecturally functioning as a bridge and a weir, it also served a primary function as a building. and a place for public meetings. This structure originally was ornated with artistic tile works and paintings serving as a teahouse; In the center of the structure, a pavilion exists inside of which Shah Abbas would have once sat, admiring the views. Today remnants of a stone seat is all that remains of the king's chair. This bridge highlights one of the finest examples of Persian architecture at the height of Safavid cultural influence in Iran. In words of Upham Pope and Jean Chardin, Khaju bridge is "the culminating monument of Persian bridge architecture and one of the most interesting bridges extant...where the whole has rhythm and dignity and combines in the happiest consistency, utility, beauty, and recreation."