جهش تولید | پنج‌شنبه، ۱ آبان ۱۳۹۹

دکتر منوچهر دانشگر چشم پزشک - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

دکتر منوچهر دانشگر چشم پزشک

Loading the player...

دانلود

دکتر منوچهر دانشگر چشم پزشک  درسال در شهرضا استان اصفهان  متولد شد دوران ابتدایی را در شهر ضا سپری  کرد و به دبیرستان صارمیه اصفهان رفت و پس از آن به دانشگاه پزشکی تهران رفت و تخصص چشم پزشکی گرفت او از شاگردان پروفسور شمس می باشد از جناب آقای دکتر منوچهر دانشگر به مناسبت هشتادمین سال تأسیسن دبیرستان صارمیه اصفهان دعوت شد تا در جمع معلمان ودانش آموزان سخنرانی کنند.
 ایشان در ساعت ۴۵/۴ بعدازظهر روز پنجشنبه………. سخنرانی آموزنده ای داشتند که در زیر مطالعه می فرمائید.
 درود می‌فرستیم برای دبیران ارجمندی که در طول ۸۰ سال در این مدرسه خدمت کردند. آنان برای سربلندی ایران و ایرانیان در این مدرسع تلاش کردند، الان بسیاری از آنان در میان ما نیستند، ولی به طور حتم خاطرات، زحمان و مددکاریهای آنها در امر آموزش جوانانِ این خطه همیشه و همیشه در قلب و روحِ مردم حق‌شناس اصفهان باقی خواهد ماند.
 بنده تشکر می‌کنم از کسانی که  که این مجلس را برپا کردند، برای اینکه برپایی این گونه محافل برای احترام به درس، احترام به دانش و فرهنگ مملکت و احترام به کسانی است که سرمایه‌های علمی این مملکت را می‌سازند و پرورش می‌دهند.
 می‌دانیم بزرگترین سرمایه هر جامعه همانطوری که آقای استاندار و سایر آقایان فرمودند سرمایه‌های علمی است. سرمایه‌های مادی ممکن است روزی باشد و روزی نباشد. ممکن است در اثر حوادثی از بین برود و این فقط اندیشمندان و متفکران جامعه می‌باشندکه دوباره با نیروی همت و پشتکار و اندیشه و تفکر نقاط ضعف را دوباره برطرف می‌سازند و جاهای خالی را پر می‌کنند و یک جامعه سرافراز و مقتدر به وجود می‌آورند.
 بنابراین اهمیت نیروی عملی شاید اولویت دارد بر نیروی مادی، اگر چه هر دو لازم و ملزم هستند، و لذا باید سرمایه‌های علمی و معنوی را تقویت نمود.
 به هر صورت ما در تاریخ موارد زیادی را داشته‌ایم، دیده‌ایم و خوانده‌ایم که ملت‌ها در چه وضعی به درجه سقوط رسیده‌اند، و دوباره اندیشمندان جامعه را نجات و حرکت داده‌اند و جامعه سرافرازی را بوجود آورده‌اند.
 من در اینجا چند خاطره کوچکی را ذکر می‌کنم که نموداری از بزرگی، سعه صدر دبیرانی بوده است که در دوران تحصیل بنده یعنی حدود ۷۰ سال پیش در این جا خدمت کرده‌اند.
 درست ۷۰ سال پیش بنده با چند نفر از همسالان خود، که تازه تصدیق ششم ابتدایی را گرفته بودیم سرافراز و مغرور به خیال اینکه قله اورست را فتح کرده‌ایم وارد دبیرستان شدیم.
 در آن زمان دبیرستان صارمیه همانطوری که آقای عین الیقین فرمودند در باغ مصفای ستاره صبح بود، وقتی از درِ مجلل و بزرگ مدرسه وارد شدیم، این فضای وسیع و مصفایی که باغ نیاصرم از وسط آن می‌گذشت، برای ما احساس‌انگیز بود، ما تصور می‌کردیم که یک موفقیت ممتازی را کسب کرده‌ایم در وجود خود عظمتی را احساس می‌کردیم.
 در آن موقع ریاست مدرسه با حاج آقا حسام‌الدین دولت‌آبادی بود و معاونت مدرسه را شادروان عبدالرحیم دولت‌آبادی برعهده داشتند، وی مردی بود بسیار جدی که در کار درس و اخلاق بچه‌ها کاملاً رسیدگی می‌کرد.
 دبیرانی که در این دبیرستان تدریس می‌کردند و همیشه از برترین دبیران بودند مرحوم رضوان داورپناه، حسین عریضی و همچنین احمد آرام بودند.
 آقایان، حضار محترم، چون اهل علم و ادب و دانشمند هستید همواره با نام احمد آرام آشنایی دارید. احمد آرام که معلم ما بود و چند سال هم مدیریت دبیرستان به عهده ایشان بود، نموداری از علم و تقوی و فضیلت و دانش بود و در عین حال مردی بسیار فروتن و مهربان و خوش برخورد بود.
 ایشان هم فرانسه و هم فیزیک تدریس می‌کردند یک روز که درس فرانسه داشتیم، وارد کلاس شدند، و پشت میز خود قرار گرفتند. اتفاقاً یک نقشه تاریخ طبیعی در دیوار کلاس آویزان بود، که روی آن قطعاتی از اعضا و احشا انسان رسم شده بود و زیرنویسی هم در آنجا مختصری بیولوژی نوشته شده بود، آقای آرام چند نفر از دانش‌آموزان را صدا زدند و یکی یکی از آنها درباره نقشه سؤال کردند که از این نقشه چه می‌دانید؟ دانش‌آموزان تقریباً اطلاعات ناقصی داشتند و بعضی هم هیچ اطلاعی نداشتند.
 روی خود را به شاگردان کردند، خطاب به هم گفتند: عزیزانِ من، شما چهار ماه است که در این کلاس وارد می‌شوید و خارج می‌شوید، فرصتهای مناسبی داشتید، قبل از آمدن دبیران بعد از رفتن دبیران، چطور همت نکردید این نقشه را بخوانید،‌ بخاطر بسپارید، هم برای امتحان شما مفید بود و هم برای اطلاعات عمومی که به دانش شما افزوده می‌شد.
 سپس افراد بچه‌ها نشستند، سپس گفت امروز درس زبان فرانسه شما، قطعه‌ای است از «ژان ژاک روسو» نویسنده معروف فرانسه که در آن جمله‌ای دارد که مردم را به دو دسته تقسیم می‌کند:
 یک دسته آنهایی هستند که به عنوان رهگذر ساده «وازوآر» هستند از برابر همه مسائل بدون فکر و اندیشه و بدون تعمق می‌گذرند.
 یک دسته آنهایی هستند که به عنوان «ابزوار» می‌باشند، همه مسائل را با دقت و تعمیق می‌نگرند، فکر می‌کنند، دقت می‌کنند و از آن استفاده می‌کنند.
 سعی کنید، عزیزان من، سعی کنید شما جزء دسته دوم باشید، و تنها رهگذر نباشید.
 حضار محترم این صدا، باور کنید پس از ۶۰ سال هنوز در گوش من طنین‌انداز است و من چه استفاده‌های زیادی از آن کرده‌ام، من آرزو دارم جوانان مملکت ما این پیام و این ندا را بشنوند و در مقابل همه مسائل چه درسی، چه اجتماعی، چه جغرافیایی از نوع دوم یعنی «ابزروآر» باشید. ومسائل را با تعمق تأمل و دقت بررسی کنید و بخاطر بسپارید.
دکتر منوچهر دانشگر در فروردین ماه سال 1395درگذشت