رونق تولید ملی | سه‌شنبه، ۳۰ مهر ۱۳۹۸

امامزاده محمد محروق (ع) - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

امامزاده محمد محروق (ع)

Loading the player...

دانلود

محمد بن حسین مشهور شده به محروق (نزد شیعیان امامزاده محروق) یکی از نوادگان علی بن حسین بود که در پی قیامی که ضد خلیفه وقت -مأمون-صورت پذیرفت کشته شد. پیکر او را به آتش کشیدند و خاکستر آن را در محله تلاجرد از محله‌های قدیم شهر نیشابور به خاک سپرده شد. از همین رو به محروق یعنی سوخته شده معروف شد. آرامگاه وی که در کنار آرامگاه عمر خیام است، در شمار آثار تاریخی به ثبت رسیده‌است.

آرامگاه محمد محروقیا مزار امامزاده محمد محروق مربوط به دوره تیموریان و دوره صفویه است و در نیشابور، مجاور آرامگاه خیام واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۹ آذر ۱۳۱۶ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

آرامگاه محمد محروق مدفن محمد محروق و ابراهیم بن موسی الکاظم در شهر نیشابور است. بخشی از این آرامگاه مسجد است. پس از کشته شدن محمد بن حسین محروق او را در قبرستان محله تلاجرد در نیشابور دفن کردند. در دوره سلجوقیان بنای بر روی قبرهای این قبرستان بنیان شد که در حمله مغول به نیشابور ویران گردید. ساحتمان فعلی در زمان سلطان حسین بایقرا بدستور امیر کمال الدین یکی از رجال معروف بنا گرفت. این آرامگاه با گنبد کاشی کاری و ایوان‌های بلند از ابنیه زیبای قرن دهم هجری به‌شمار می‌رود. کتیبه کاشی معرق ایوان و صندوق منبت و در ورودی آرامگاه از زمان شاه طهماسب اول (قرن دهم‌هجری) است. سنگی از دوران شاه سلطان حسین صفوی، به تاریخ ۱۱۱۹ ه. ق در این بنا نصب شده‌است. کاشی‌های ازاره آن از زمان نادر شاه افشار (سال ۱۱۴۵ ه. ق) باقی مانده‌است. انجمن آثار ملی ضمن تعمیرات‌اساسی، کاشی کاری‌های ایوان و جبهه‌های مختلف آنرا مرمت کرده‌است. هم‌چنین کتیبه منظومی از زمان سلطان حسین صفوی در سمت راست ایوان بر روی سنگ نقر شده‌است که نشان می‌دهد در اواخر دوره صفوی، محمدخان نامی در نیشابور به بنای مسجد و مصلا اقدام نموده‌است. در این بقعه یکی از اولاد موسی بن جعفر و تنی چند ار مشاهیر نیشابور نیز مدفون اند. این آرامگاه در شمار آثار تاریخی ایران به ثبت رسیده‌است.

اوضاع سیاسی در زمان محمد محروق :

توقف ۹ ساله مأمون در مرو(۲۰۲-۱۹۳ ه. ق) و واگذاری حکومت بغداد و نواحی عراق و مصر و شام به حسن بن سهل برادر وزیر خود فضل بن سهل، سبب نارضائی اعرابی بود که حکومت یک نفر ایرانی را به سادگی پذیرفتند و همین مساله سبب طغیان های مختلفی گردد که یکی از آنها طغیان (ابوالسرایا) نامی است که به بهانه ی نرسیدن مواجب و علوفه ی اسب ها، سرکشی را آغاز نمود و موجب کشته شدن محمد بن حسین محروق گردید. ابوالسرائیه منسوب به ابوالسرا یا سرّی بن منصور شیبانی سرهنگ سپاه سردار مامون هرثمه بن اعین بود. با دویست سوار سربه شورش برداشت و فرماندار را محاصره کرد و اموالش را به غارت برد و بر شهر انبار چیره گشت و در آنجا با ابن طباطبا محمد بن ابراهیم بن اسماعیل بن ابراهیم بن حسن بن علی ملاقاتی کرد و چون خودش نمی توانست دستاویزی برای خلافت داشته باشد، او را خیلفه انتخاب کرد و خود را به عنوان سپهسالار معرفی نمودو درسال ۱۹۹ بر کوفه دست یافت و به پیشرفت های سریعی نایل آمد و حتی سپاه ده هزار نفری حسن بن سهل را به شدت شکست داد، غنایم زیادی به دست آورد، و همین امر سببب اختلاف او با خلیفه ی منتخبش شد. وی ابن طباطبا را مسموم ساخت. پس از کشتن ابن طباطبا، کودکی کم سن و سال به نام محمد بن محمدبن زید بن علی بن الحسین را به جای او انتخاب کرد و حتی سکه هم به نام وی زد ک روی آن آیه ی چهارم سوره ی صف نقش شده بود. پس از ابوالسرایا با لشکری آراسته قصد بصره و واسط کرد و پس از تصرف مداین و واسط، امیرانی به یمن و حجاز و اهواز فرستاد. وی در کوفه از سپاه هرثمه بن اعین شکست خورد و با هشتاد سوار فرار کرد و به شوش رفت و از فرمانروای خوزستان نیز شکست خورده زخمی برداشت و سعی کرد به زادگاهش راس العین پناهنده شود، اما در جلولا اسیر گردید و در نهروان به حسن بن سهل تحویل داده شد و به دستور وی، سر از تنش جدا و جسدش را به دو شقه تقسیم کردندو بر دو طرف جسر بغداد آویختند.(ربیع الاول ۲۰۰ ه. ق) پس از کشته شدن ابوالسرایا، حسن بن سهل این محمد بن حسین محروق را به مرو نزد مأمون فرستاد.