جهش تولید | شنبه، ۳ آبان ۱۳۹۹

آرامگاه حافظ - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

آرامگاه حافظ

Loading the player...

آرامگاه حافظ در شمال شهر شیراز و در جنوب دروازه قرآن در استان فارس واقع شده است. این آرامگاه که از آثار ارزنده و الهام گرفته از آثار معماری دوره زند می باشد دارای ۴ در ورودی و خروجی است که در اصلی آن در قسمت جنوبی تالار است. خواجه شمس الدین محمد بن بهاءالدین حافظ شیرازی از شاعران بزرگ قرن هشتم ایران است. وی در شهر شیراز دیده به جهان گشود و در همان شهر نیز پس از وفات به خاک سپرده شد. برخی از محققین همچون علامه دهخدا، سال ولادت وی را با استناد به قطعه های سروده شده توسط حافظ را در اوایل قرن هشتم هجری و بعد از ۷۱۰ هجری تخمین زده اند. در خصوص سال وفات حافظ شیراز نیز اختلاف نظرهای کمی وجود دارد. عده ای سال وفات وی را ۷۹۲ هـ. ق عنوان کرده اند. از حافظ شیرازی که به لسان الغیب معروف است، دیوان شعری برجای مانده که دارای ۵۰۰ غزل، چند قصیده، دو مثنوی، چندین قطعه و تعدادی رباعی باقی مانده است. این مجموعه ی باارزش تا به امروز بیش از ۴۰۰ بار به شیوه های مختلف و به زبان های دیگر زنده جهان چاپ شده است. همچنین تعدادی از نسخه های خطی ساده و تذهیبی در کتابخانه های ایران، افغانستان، پاکستان، ترکیه و کشورهای غربی موجود می باشد. همه ساله در روز ۲۰ مهرماه برابر با یازدهم اکتبر، به مناسب روز بزرگداشت حافظ، در شهر شیراز و سایر نقاط جهان جشن ها و برنامه های ملی و بین المللی نظیر شب شعر، گل افشانی، نمایش و رونمایی از دیوان های شعر حافظ برگزار می شود. همچنین روز بیستم مهرماه در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران به عنوان روز بزرگداشت حافظ ثبت شده است. حافظ شیرازی پس از وفات در محل مورد علاقه ای خود یعنی گلگشت مصلی به خاک سپرده شد. سال ها بعد یعنی در سال ۸۵۶، میرزا ابوالقاسم گوکانی، یکی از نوادگان شاهرخ ابن تیمور، دستور ساخت آرامگاهی زیبا بر مزارش را داد. به دنبال ساخت این آرامگاه، اطراف آن را با گل و سبز آراستند که جلوی آن حوض بزرگی قرار داشت که از آب رکن آباد پر می شد. این اقدام زمنیه ایجاد باغ مصفا و تالار زیبای حافظ را به وجود آورد. آرامگاه حافظ در زمان کریم خان تجدید بنا شد و بنای اصلی آرامگاه در سال ۱۱۸۹ هـ. ق، ایجاد شد. بنای اولیه متشکل از ایوانی با چهار ستون سنگی در وسط و ۲ اتاق در دو سمت شمال و جنوب بود. مقبره حافظ در قسمت شمال تالار قرار داشت و باغ بزرگ در قسمت جنوب قرار گرفته بود. به دنبال ساخت آرامگاه، کریم خان دستور داد نا سنگی از جنس مرمر برای مزار حافظ بتراشند و پس از آماده شدن سنگ حاج آقاسی بیگ افشار آذربایجانی دو غزل از غزل های حافظ را به خط نستعلین بر روی آن حک کرد. اما شکل و ظاهر کنونی آرامگاه حافظ به دنبال تلاش علی اصغر حکمت شیرازی و علی ریاضی و با طراحی و مهندسی آندره گدار، شرق شناس و ایران شناس بزرگ فرانسوی در سال ۱۳۱۴ بوده است. این طرح در سال ۱۳۱۷ به اتمام رسید. طبق نقشه طراحی شده، ۴ ستون طراحی شده در زمان زندیه، از ۲ طرف امتداد یافت و حافظیه به دو بخش که شامل باغ در جنوب و تالار و آرامگاه در شمال بود، تقسیم شد. همچنین عمارت های قدیمی زندیه به صورت تالار ۵۶ متری درآمد که به وسیله ۲۰ ستون سنگی بلند نگهداری می شوند و چهار ستون زندیه در میان ستون ها قرار گرفته اند و ۱۶ ستون دوتکه ای در سال ۱۳۱۵ شمسی ساخته و نصب شد. در حال حاضر آرامگاه حافظ شیرازی، علاوه بر معروف ترین جاذبه گردشگری شهر شیراز، مهم ترین مکان فرهنگی شیراز به شمار می رود که در آن برنامه هایی نظیر: شعرخوانی شاعران مشهور به ویژه در روز بزرگداشت حافظ در ۲۰ مهر ماه هرسال، کنسرت خوانندگان به ویژه کنسرت موسیقی سنتی ایرانی و عرفانی، کلاس های حافظ شناسی، کلاس و کارگاه های ساخت ساز موسیقی سنتی و طرح سحرگاه با خواجه راز که در این طرح حافظیه در ایام ماه رمضان تا سحرگاه باز است، برگزار می شود. آرامگاه خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی در سال ۱۳۵۴ توسط وزارت فرهنگ و هنر با شمار ۱۰۰۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.